Bloedsupermaan

Bloedsupermaan

"Ja, Ja, 'k bloed, 'k bloed!!"

zei een meisje, terwijl ze bloed verloor

de maan stond vol aan de zwarte hemel

uitwendig rood te verkleuren.

"Hij is reusachtig, hij is heel groot"

zei de vrouw voor haar huis

de maan stond laag aan de horizon

oranje in het violet van het uitspansel.

"Bloedsupermaan schijnt vannacht"

Voor het laatst gebeurde dat in 1982

de volgende keer in het jaar 2033

geringe kans dat zij dat haalt.

"Bij een supermaan lijkt hij groter"

tot mogelijk wel veertien procent

en hij schijnt dertig procent helderder

onheilsprofeten denken aan de Apocalyps.

"Nee, Nee, 'k denk niet aan het Einde der Tijden"

zei de oude vrouw, terwijl ze hevig zoog

aan haar bloedende vinger die ze bekneld had

tussen de autodeur die ze dichtsloeg.

Fordson

Fordson
hij is de zoon van een man
die een wegschaaf bestuurde

hij is de zoon van een man
die nooit iets zei, tot wanhoop van zijn wederhelft

hij is de zoon van een man
en zelf tot zwijgen vervallen
zij vlogen ooit samen van Twente naar Schiphol
de man werd daar krankzinnig en hij leek op te stijgen
van de grasstrook langs de startbaan.

hij bleef de zwijgzame man
die een wegschaaf bestuurde
met de naam Fordson Major
en hij is de zwijgzame zoon.

Ballade van Doetinchem

Ballade van Doetinchem

zijn eerste herinneringen

aan 'De Markt' in Doetinchem:

propellors die draaiden op stokjes

hij liep aan de hand van zijn moeder

en keek verbaasd naar de steeltjes

waarop zij staken uit de kramen

veel later ging hij naar de middelbare school

en was er een middelmatige leerling.

nog later deed hij er rijexamen

het hoongelach van zijn vader

toen hij de eerste keer ervoor zakte

nu loopt hij door de straten van Doetinchem

dramatisch en onherkenbaar veranderd

de stad is een feest voor alledag geworden

hij staat er voor mensen die willen shoppen

of op de kermis gaan hoppen.

midden op de 'Bleek'

waar vroeger de was lag te witten

staat een ronde tent van hout

genaamd 'Café De Welvaart'

het is een koude septemberdag

zij treden hier aan als dichters

maar gaan verloren in het kermislawaai

er heerst geen mededogen met hun kunst.

hier staat een sneue dichter

zich te gedragen als poëet

hij staat in een dichtersabri

te kraaien als een vrolijke kolibri.

Poging tot portret

beeld: Geert Voskamp

Poging tot portret

op het Raderblad A,

no. 5, bijvoegsel van 

'Het Nieuwe Modeblad'

gedateerd 1 maart 1947

heeft de heer G. Voskamp

het gewaagd een portret 

van deze patient te maken.

wij zien een dikkige jongen

met een rechthoekig en een 

trapeziumvormig oog, aan

weerskanten zitten gelijke oren

de helften van een zeshoek

hij oogt een beetje bleu

maar dat kan ook niet anders

hij heeft namelijk net een operatie

aan zijn 'schrompelgalblaas' doorstaan

de pijlrichtingen over zijn buik

geven dat nauwkeurig aan:

zij hebben de woorden:

achtergrond,

draadrichting,

middenvoor,

vouwlijn,

plooi,

naad,

rillijn,

en stiklijn,

waarmee de zaak
na twee uur gedicht werd.

GIJ 69

GIJ 69

in een hevige zomerwind beweegt 

de rood-groene boei met de belettering GIJ 69

langzaam passeert hij haar in een trein

zij kijken elkaar aan en denken hetzelfde:

straks is hij negenenzestig en misschien

al weggevaagd in de spelonken van de tijd

nu komt hij nog langs en kijkt op mij neer

maar later worden de kaarten geschud

valt hij af terwijl GIJ 69 blijft dobberen

in het smeltwater van de rivier

die zich een weg baant door de landen

langs de oude Hanzesteden

GIJ 69 is een vorm die zich lijkt te verplaatsen

maar altijd op dezelfde plek blijft liggen

zo is het ook met de ogen die in dit

bewustzijn vast zijn gaan zitten

kijkend naar de eeuwige toekomst.

Rondom Staring

Dichtersbankje

Dichtersbankje

het bankje dat wij hier zien is

van de boerenhand die bouwt.

we bekijken een dik zitvlak

met eruit stekende boutkoppen

die zeer doen bij het pauzeren.

het tafeltje is bevestigd met een 

groene steun, eveneens vastgebout

door middel van een ringsleutel M14.

onder het zitvlak liggen twee 'ophogers'

gemaakt van nieuwe dennen, hier zijn zij

met schuine kanten aan de kop, op dat men 

zich geen pijn doet aan een scherpe rand.

het uitzicht is twijfelachtig:

vóór kijkt men uit over een saai grasland

achter groeit het dichter met een maïsveld.

het is alleen geschikt voor dichters.