Tussenruimte

Tussenruimte

in het ruime lokaal van het museum 
zat hij aan het hoofd van de lange tafel
hij nam het woord, tegen zijn gewoonte in

"zo juist ben ik getuige geweest van de 
waarneming van de kleuren in de tussenruimte, 
dat is de ruimte waarin de kunstenaar niets heeft gedaan

en die toch aanwezig is. ik vind die ruimte vol van kleuren
die ik eigenlijk nooit gezien heb, tegen het buitenissige aan!" 
hij zweeg, om de indruk die dat maakte te bestuderen 

zij waren allen stil en keken naar de ruimte door de drie ramen, 
waar een zon scheen door de wolken van een winterse lucht. 
het licht was bijna verblindend op dat moment 

in een van de ramen was nog net de kunstenaar 
Cornelius Rogge te zien, gevolgd door een stoet kinderen
het leek alsof hij die tussenruimte ook probeerde te 
verklaren aan de onbedorven kinderzielen.

" 'ne palsie "

 “ ’ne palsie “

in de opgravingen stuitten wij (het is nu januari 2115)
op een aantal geordend lijkende delen van hout
het vergde een tijd puzzelen, maar opeens was er een gezicht
wij maakten er een druk van, volgens een oud procedé, 

een zogenaamde houtdruk. een van ons herinnerde dat 
aan een afbeelding op een boek uit de vorige eeuw, 
na lang zoeken vond hij dat op de 'interscoop'.
het ging over aangezichts verlammingen en het 

masker kwam uit Afrika. vermoedelijk ging het 
over de gevolgen van een beroerte 
met de bijbehorende uitdrukkingen
de ‘interscoop’ man dacht aan een familielid 

die dat meegemaakt had en hij trok een scheve grimlach, 
zoals hij in het oude Twents zei: " 'ne palsie "
Palsie is een spelling van palsy, een Engelse medische 
term voor verlamming of controle verlies over je spieren.

Jezus Christus

 Jezus Christus

wij voeren mee in een diepgeladen 
ertsboot, die vast gemaakt was aan een
veel grotere boot, de rivier stroomde snel 
wij zagen dat onze boot langzaam wegzonk

tegelijk zagen wij twee mensen lopen over 
het water, zij deden Jezus Christus perfect na! 
tenslotte stonden alleen hun sportschoenen 
nog op het golvende, bruisende water

nu werd het gevaarlijk, we stapten over 
op de grote trein naar het zuiden
het was een oude trein, met veel 
chroomwerk en houten, bruine panelen, 

hij rammelde, terwijl hij voort snelde
naar de Nieuwe Tijd waarin alleen plaats is
voor mensen die geloven in hun mobieltjes
de moordende aanwezigheid van algoritmen

wij denken dat het tijd is om er uit te springen
weg van de mensen met hun tattoos
de hang naar roekeloze sporten
wij bungelen in het luchtledige niets

mogelijk is dat de poëzie.

Geheim van het dichten

 Geheim van het dichten

de situatie was als volgt:
in een kamer bevond zich een 
glazen beker en een rietje
dat rietje was geknikt en op deze plek
zat een vouw als bij de balg 
van een trekharmonica

dat rietje leidde naar een vrouwenmond
wanneer zij er op blies
verscheen er een boodschap
hoe je moest dichten  

een grote opwinding maakte zich van mij meester:
ik kon haast niet wachten tot het Eerste
Volmaakte Gedicht van mijn hand zou komen

Daarna werd ik wakker.

De zeis

 De zeis

De zeis, het magisch wonder tegen gras,
ook tegen het leven dat alsmaar voortduurt.
Bij het slaan tegen bramen verloor hij de 
schroef van de zeis ring die het blad vasthoudt.

Het zeis blad raakte verminkt met scheuren,
in de schuur werkte hij die weg met een slijpsteen
Nu leek het op een maansikkel met deuken, die
niet meer in staat leek de bramen bos te verslaan.

Een bosschage van bramen was de hooikap genaderd,
hij strekte zich uit over dertig meter van noord naar zuid.
Om de bramen uit de grond te trekken had hij zeemleren
handschoenen nodig van het merk Bull-Safe.

Na weken van werken had hij zijn doel bereikt,
geen braam meer te zien, wel een bramen kerkhof.
Verder ging hij met de bestrijding van de Spirea,
een taaie plant die mooie, roze bloemen geeft.

Ook dat leek onafzienbaar, maar het lukte met de 
manke zeis die vaak geslepen werd met de strik.
Tenslotte was er een stronk van de Kardinaalsmuts,
die het begaf onder het geweld van de schop.

Na deze queeste was hij het moe en bestelde
een zitmaaier die na drie maanden kwam, net
voor het winterseizoen aan zou breken. Die bracht
hem een gordelroos die vijf maanden zou bloeien.

Daarna was hij genezen van werken met de zeis
en het getob in zijn paradijselijke Kleindochteren.

Kunstgeschiedenis studenten

Kunstgeschiedenis studenten

in een hoek van het café zat iemand die beweerde
dat hij een hekel had aan kunstgeschiedenis studenten
temeer omdat ze al een beetje arrivé waren, zo kwam hij
drie studenten tegen en zei “Hallo”, geen antwoord.
Hij keerde zich om en zei nu “Boo”, dat maakte indruk,
want toen hij nog eens langskwam zeiden ze:
Twaalf, Dertien, Veertien
Vijftien, Zestien, Zeventien.
Ze kenden hun klassieken.

'Boo, forever' werd gemaakt door Richard Brautigan 

Eilandgevoel

Eilandgevoel

    hij wil niet naar een eiland
om daar gevoelige verzen te maken
    hij wil niet naar een eiland
om daar te genieten van autoloze dagen
    hij wil niet naar een eiland
om daar te luisteren naar popconcerten
    hij wil niet naar een eiland
om daar de zon in de zee te zien zakken
    hij wil niet naar een eiland
om daar dronken te worden in een café (hoewel…)
    hij wil niet naar een eiland
omdat hij wil ontsnappen naar het vaste land
    hij wil niet naar een eiland
om daar steeds rondjes te fietsen of wandelen
    hij wil niet naar een eiland
om daar de veerboot heen en weer te zien varen
    hij wil niet naar een eiland
om maar steeds de actuele waterhoogten te zien
    hij wil niet naar een eiland
om daar de vuurtoren te zien branden
    hij wil niet naar een eiland
om daar onsterfelijk te worden
    hij wil niet naar een eiland
laat hem hier maar zitten.