Eindexamen voor dichters

Eindexamen voor dichters

het speelde zich af in een
trapeziumvormige ruimte, ik
liep naar waar het nauw was
(in de scherpste hoek)
tegenover mij zat een examinator
tussen een rij welwillende mannen
(waarom zijn het altijd mannen)
mij werd een vraag gesteld over een rij planten
of ik die zo secuur mogelijk wilde knippen
ik deed het en keek er langs
het was niet secuur geknipt…
Piet Gerbrandy keek er ook naar en
zei dat het geen ‘Gerbrandy’ was
toen knipte ik nog eens
ik merkte op dat er een typische
‘Gerbrandytak’ groeide:
180 graden in de omgekeerde richting.
kreeg een kop met koffie of was het chocomel
probeerde het werkstuk dat dik en zwaar was
geworden in te leveren, dat ging niet:
ze namen geen eindexamenwerkstukken in.
intussen had ik ook het boekomslag bewerkt
op de computer, het zag er wel charmant uit.
naast mij dook iemand op met een doos boeken,
die werd ook geweigerd omdat ze te oud waren.
Boeije Jansen, de voomalige boekwinkel eigenaar
kwam kijken naar mijn werkstuk en toen slaagde ik:
eindelijk een examen dat ik met plezier gedaan had!

Plastic

Plastic

raapte een stukje zwart plastic op
van de loodgrijze vloer
stopte het in mijn broekzak
om het later weg te gooien
uren later voelde ik dat het bewoog
haalde het uit de blauwe broek
legde hem op de grauwgrijze deurmat
het was een jonge vlinder
als hij zijn vleugels spreidde
leek hij op een dagpauwoog
het is een koude januaridag
te veel voor een vlinder die van
de zomerse warmte houdt
hij moet hier maar doodgaan
op een tafeltje met brandende kaarsen
"Denk je ook niet, gevlekte witte poes?"
(die dommelt op de bank waar het gebeurt).

Sancho Panza

Sancho Panza

schiet toch eens op
ezelpaard!
(of paardezel) doe
nou eens wat ik wil!!

in plaats van je eigen

nukken te volgen!
het is toch te gek dat

we hier maar wat

staan treuzelen

we moeten op tijd

komen voor het Libris

boekenbal waar

Miguel de Cervantes

zijn prijs zal krijgen
voor Don Quixote!

Accordeonist

Accordeonist

heeft een speldje van Clifton Chenier
had het op zijn revers moeten doen

als hij ooit zo zou kunnen spelen als hem:
choewawah, choewawah, choewawah

maar hoe hij het ook probeerde
met lessen bij een lokale muziekjuf

het lukte hem niet zulke maten te spelen:
choewawah, choewawah, choewawah

zelfs niet in de stilte langs het kanaal
waar de ‘Cybernetica’ voorbijkwam

vol metalen schroot van bezigheden
heel treurig , maar wat een blues:

choewawah, choewawah, choewawah
choewawah, choewawah, choewawah

hij trok aan zijn geleende accordeon
maar wat er ook uitkwam: geen blues

alleen een zwaar asthmatisch gehijg
zijn persoonlijke versie van de blues.

Poging tot portret

Poging tot portret



op het Raderblad A,

no. 5, bijvoegsel van

'Het Nieuwe Modeblad'

gedateerd 1 maart 1947

heeft de heer G. Voskamp

het gewaagd een portret 

van deze patient te maken.



 wij zien een dikkige jongen

met een rechthoekig en een 

trapeziumvormig oog, aan

weerskanten zitten gelijke oren

de helften van een zeshoek



hij oogt een beetje bleu

maar dat kan ook niet anders

hij heeft namelijk net een operatie

aan zijn 'schrompelgalblaas' doorstaan

de pijlrichtingen over zijn buik

geven dat nauwkeurig aan:


zij hebben de woorden:


achtergrond,

draadrichting,

middenvoor,

vouwlijn,

plooi,

naad,

rillijn,

stiklijn,

waarmee de zaak

na twee uur gedicht werd.

Trifonius Zonnebloem

Trifonius Zonnebloem

Hergé kwam op de voornaam Tryphon toen hij in de
buurt van Bosvoorde een uithang-bord van een
timmerman zag met de naam Tryphon Beckaert erop.
Hij vond die voornaam grappig en nam hem over.
Hergé ging op zoek naar een voor hem eveneens bizar
klinkende achternaam en probeerde daarvoor diverse
Franse bloemennamen uit.
Uiteindelijk koos hij voor Tournesol: in het 
Nederlands Zonnebloem.
Het uiterlijk van Zonnebloem is gebaseerd op dat
van professor Auguste Piccard.
Maar niet wat de lengte betreft, want Piccard was
lang en professor Zonnebloem is klein van stuk.
De hardhorendheid van Zonnebloem is geïnspireerd op
Paul Eydt alias Paul Hythe een schoolkameraad van
Hergé die een beetje doof was.
Hergé kwam hem weer tegen bij de krant Le Vingtième
Siècle.
Hergé vond hem erg grappig.
Ook Eydt vertoonde uiterlijke overeenkomsten met
professor Zonnebloem.
Hij droeg een rond brilletje had een snor en was kaal.

Stille Omgang

Stille Omgang



toen wij de pastoor achterna
liepen bij de viering van de
Stille Omgang, wij met onze

vrome gezichten uit sporen

viltstiften die we moesten
grimassen bij het portret
maken door een befaamd
kunstenaar die ons
verafschuwde en het liefst
ons, via zijn pennetje,

dat braaksel zou laten opeten
van de stervende man
(inclusief de heilige hostie)

in de Kalverstraat van 15
maart 1345 te Amsterdam.