donderdag 2 oktober 2025
Een Schone Zaak
bij het maken van bevestigingen
voor het plaatsen van een Canon printer
deed ik alles wat zo vreselijk moeilijk was:
het waterpas maken van de bevestigingsclips
ik tekende met een waterpas af
wat de positie moest zijn op
de wand van dunne gipsplaat
op de gipsplaat boorde ik twee gaatjes
daarna ging ik met een ladder op de hilde om
te zien waar de twee gaatjes uitkwamen:
neen, net niet op het hout dat er achter zat!
ik spijkerde een stuk panlat vast naast
de plek van het hout (goedkope Chinese spijker boog krom)
en ging weer naar beneden om de schroef
te draaien door de gipsplaat in het hout
vervolgens ging ik weer naar boven
om te kijken hoe de schroef vast zat: vast!
maar de lange schroef had de balk weggeduwd...
bij het tweede bevestigingspunt maakte
ik ook een lat, deze bleef zweven achter
nog een lat die ik met een Chinese spijker
vast sloeg maar: de goedkope spijker boog krom
nu ging ik de tweede schroef aanbrengen
had alles nog eens gewaterpast maar:
hij hing scheef aan de wand, wat een onvergeeflijke fout!
na nog eens te hebben gewaterpast
bleek hij eindelijk goed te zitten op
de nog steeds zwevende nieuwe lat
ondertussen was ik steeds afgedaald en
weer omhoog geklommen met de woorden:
Een Schone Zaak is de Dichtkunst
dat het nu eindelijk eens waterpas goed zit!
na drie uur werken kijk ik naar de perfect zwevend
lijkende Canon printer op de plaat die hem draagt en
hij maakt een tamelijk perfecte kleurenprint.
dinsdag 30 september 2025
Vlaams kampioenschap
Vlaams kampioenschap
Op een warme zomeravond bezag ik een
kampioenschap voor Vlaamse gaaien.
Gaaien uit Vlaanderen die hier nestelen
werden groot gebracht met het vliegen van
de ene kant van het bos (Vlaanderen)
naar de andere kant (Wallonië).
Ze deden dat in een duikvlucht,
waarbij ze op en neer gingen,
van de ene kant naar de andere kant.
ze roofden suikerperen hoewel ik ze
had omzwachteld met zakjes en ook
de sterappels lieten ze niet met rust.
De gaaien maken het gebied onveilig,
benadrukken dat met hun geschreeuw:
iiiiiiiiieeeeaaaaachchchaaaackk!!! uit hun
misdadige rotkop met kraalogen
die je vervaarlijk aankijken
op een warme zomeravond.
donderdag 24 april 2025
Stationskraai
ziet de kleuren gelijk een mens
in het geel op de wagon van de NS trein
of het eveneens aanwezige NS blauw
maar wat hij ook kan is ultraviolet kijken
(hij heeft ultraviolette kegeltjes in de ogen)
zo ziet hij waar de zon staat
ook als het zwaar bewolkt is
maakt het jagende vogels tot pislezers
bij kraaiachtigen is aangetoond dat ze muizen
opsporen aan de hand van hun urine
de pis zendt ultraviolet licht uit, eet smakelijk!
hij kan rijpe van onrijpe bessen onderscheiden
op rijpe bessen zit een waslaag
die ultraviolet licht weerkaatst
maar dat baat alles niet bij deze trein
die stil staat op het perron, het is de stilte
van een nationale stakingsdag in Nederland
en niets van gemorst of overtollig eten
voor de eenzame stationskraai.
donderdag 10 april 2025
Drie gedichten in het Achterhoeks
Moannachten
De moan schient tegen 'n hek van scheupenwolkjes
Een leavend schilderij van Jongkind, liedend aan moanziekte
Meisjes met mooie enkels gingen opens in 'moonboots' lopen
Met een harde klap kwam ik terug op de aarde
Endelijk kreeg ik deur de goedkope sterrenkieker de moan in het vizier
De mooie verpakking had mien veul meer beloofd...
Ik dreumen dat de moanlandercapsule tereg kwam in de Achterhoek
Er waar'n gin andere getuugen die dit konden bevestigen
Mijn zus en ik keken in het moanlicht toe hoe een buurjongen zijn hand
overgoot met wasbenzine en in brand stak, terwijl hij uitriep:
"Hier ku'j zien wa'j nog nooit gezien hebt!"
De moan schuf veur de zon op op een zomermiddag
De vögele holt op met zingen, as op een teiken dat zieluu kregen
De moan op de zomeroavend lik deur de blädere op Michael Jackson
Straks gaan de balsempopulieren de 'moonwalk' doen
Moannachten boven de nieuwe natuur die gegraven wordt door CAT
Het voertuig op rupsbanden steet te sloapen op zien eigen heuvel.
Gehandicapte
terwijl ik mien fietse leid aan de hand
word ik deur een gehandicapte ontroerd
hie steet te wiebelen op de trotwaarband
uit is een wilde eend, een woerd
eerst vuult hie met zien rechterpoot
hoe diepe het water is van de asfaltsloot
en as hie denkt doar te können stoan
kump ook het linkerbeen er an
hie deint nog effen na zo
net as een Deux Chevaux
en waggelt dan noar de wegas
als of hie doar nooit weg was
ut is een trotse minder valide
hie mek mien beheurlek timide
op 'n mountainbike liek ik dan wel iets
moar in het kolde water bun ik niets
hie trekt een arrogante snavel
boaven zien dik behaarden navel
vanwege het wringen van zijn wokkel
in het lijfje van zijn eendenmokkel
de trein uut Hengeloo kump noaderbij
ik denk aan de lichte dichter
die alle mannetjeseenden
liet uutstappen in Woerden
de zon geet oranje ten onder
de woerd wörd langzaam een stip
hie denkt al aan een nijje wip
op het gehandicaptenvlonder.
Abseilen
ik haat den hoogte, vrees hem diep
maar elken zommer doe ik ut weer:
'abseilen' an een dunne zieden droad
noar die begeerlijke begane grond
gedecideerd doal ik af van ut rieten dak
loat mien zakken in slagmoals vier schokken
ik doe ut niet veur den adrealinekick
of as actie veur un kerkrestoratie
dit is veur mij gin vrijgezellenfeest
ut is een hooger, heilig moeten
ik hang even stil om lucht te happen
die is zo ijl op deze groote hoogte
de zon dut zeer aan mien zes oogen
de wind löt mien zachtjes slingeren
now nog de laatste decimeters
vol hoogtevrees en dieptelust
bengel ik boaven de boadem
denk an de groote namen
die mien veur gingen:
Edmund Hillary
Tenzing Norgay
Achille Compagnoni
Lino Lacedelli
Junko Tabei
en straks ik:
Pieris Brassicae
alias 'Groot Koolwitje'.
gedichten voorgedragen in Café Eijlders aan het Leidseplein te Amsterdam
samen met Anna Wiersma
maandag 16 december 2024
Chatgesprek
zondag 24 november 2024
Weer
maandag 28 oktober 2024
Wolf
Wolf groeide op in het kleurrijke gezin Taveirne in Oostende
zijn moeder gebruikte vloekende kleuren in de zelfgemaakte kledij
net als James Ensor dat deed in zijn schilderijen
de naam Taveirne is te verbasteren tot taveerne
een plek waar men het niet zo nauw neemt
met de heersende zeden van het volk
Wolf wilde schrijver worden maar zijn zus Lara werd het
een vrouw met helblauwe ogen en zwart haar
die je ook gemakkelijk kon verslijten voor een taveernehoudster
de aanstaande schrijver vertrekt op zijn achttiende
met zijn kapitaal uit Oostende en laat niet meer van zich horen
tot grote schrik van zijn vader die hem dagelijks een e-mail stuurt
zij weten niet dat hij een treinreis maakt naar Lapland
dat hij een Moleskine notitieboek bij zich draagt
waarin hij zijn dagen vastlegt als een mol
onderweg loopt hij op handen en voeten
veert licht door zijn ledematen, zo licht
als een echte weerwolf in het maanlicht
hij droomt van het zichzelf begraven
in de met sneeuw bedekte bergen van Lapland
zoals Kerouac het beschreef in Eenzame reiziger
Wolf wilde schrijver worden maar hij reisde de verbeelding achterna
de verbeelding die hij letterlijk volgde tot zijn dood
na een half jaar in de Laplandse bossen
zijn moeder hoorde aan het rinkelen van de telefoon
dat het een bericht van de politie moest zijn over zijn afscheid
van het kleurrijke, vloekende leven in Oostende.