Harald Blauwtand

Harald Blauwtand

in de 9e eeuw leefde Harald I
Deense koning der Vikingen
ook wel 'Blauwtand' genoemd
of omdat hij dol was op blauwe bessen
of een opvallend rotte tand in zijn mond had
of altijd de toen dure kleur blauw droeg?

het Zweedse bedrijf Ericsson eert hem
met de naam Bluetooth, een protocol met
het logo H en B in runentekens, waarmee het
sinds 1994 op voor een leek onbegrijpelijke wijze
draadloos communiceert tussen
verschillende elektrische apparaten.

Zoals koning Harald Blauwtand
die verschillende noordelijke stammen
in de 9e eeuw gewelddadig met elkaar verbond,
mummelend op zijn geliefde blauwe bessen,
met zijn blauwe tand in zijn blauwe hansop.

nu is hij vermaard voor deze verbinding
waarmee je handsfree kan bellen,
'n simpel handzaam voorbeeld.

Poëzie van het suizen

Poëzie van het Suizen

Möve ging ten onder in de
Duitse eenheidsworst sinds 1990
toen zij al bestond aan het eind van
de 19e eeuw als oorsprong van de fiets.

Maar iemand kocht het merk en
ging aan de slag met Cyfly, een
trapas fantasie van een gerimpeld,
publiciteitsschuw genie, dat hem
meezoog in de bouw van een prototype.

dat type behelst een stangenstelsel
dat een normale trapkracht tot 33 %
vergroot langs een ovaalvormig kettingrad.

daarmee bereik je een 'poëzie van het suizen'
de fietsbeweging die zo heet volgens 'Der Spiegel'.

na drie jaar en anderhalf miljoen euro onkosten
is het type klaar en weegt slechts 2 kilo
meer dan een vergelijkbare trapas
en kost drieduizend euro voor een
Franklin Pure, een normale fiets.

het lijkt me geweldig, excentrisch trappen
voor een tamelijk excentrische prijs.

Deinocroton draculi

Deinocroton draculi

ik had mij vastgeklemd met mijn
chelicerae, een naald met weerhaken
aan een gevederde dinosauriër in Myanmar.

een druppel dennenhars lekte op ons
zo werden wij tot een barnsteen fossiel
ze noemden mij de 'verschrikkelijke Dracula teek'.

het is nu 100 miljoen jaar later
wij stammen af van deze 'teek' en vallen
nu alles lastig dat bloed heeft, bovendien
zit er in ons speeksel de Borelia burgdorferia,
genaamd naar de Amerikaan Willy Burgdorf
waarmee we onze slachtoffers verlammen,
die hebben dan de ziekte van Lyme, naar
de plaats die ons het eerst ontdekte.

vaak weten ze niet eens hoe dat komt
want wij laten niet altijd rode kringen na
op de huid waarin wij binnendringen.

wij zijn een plaag als het meer is dan
vijf graden Celsius in het gras
op de arme zandgrond in dit land.

daarom denken wij dat niet god heerst
over deze planeet, maar wij, kleine,
nietige en verdoemde beestjes.

Hinkelen

Hinkelen

op het pad voor voetgangers langs het kanaal
zag ik een wat oudere man voortstappen.
hij deed dat op een eigenaardige manier:

wanneer hij zijn linkerbeen verplaatste
hief hij dat telkens op, zoals je dat doet bij
hinkelen, dat voor hem al lang geleden is.

Op zijn rechterbeen hinkte hij langs het water
en keek niet naar de overkant waar men graan
loste uit een zwaar geladen duwboot.

wanneer hij zijn linkerbeen verplaatste
hief hij dat telkens op, zoals je dat doet bij
hinkelen, dat nu werkelijkheid geworden is.

Op zijn rechterbeen hinkte hij langs de stroom
hij keek verder naar de brug over het kanaal
die wilde hij, al hinkelend bereiken.

wanneer hij zijn linkerbeen verplaatste
hief hij dat telkens op, zoals je dat doet bij
hinkelen, dat nu een kwelling geworden is.
 
Terwijl ik hem langzaam voorbijreed zag ik dat
hij kleiner werd, in mijn achteruitkijkspiegel.
Hij droeg nu een korte broek, zoals in zijn jeugd.

2 geesten en een sterveling

beeld: Cees Rogge, genaamd: 2 geesten en een sterveling


2 geesten en een sterveling

de geesten waren (zoals altijd) bleek
hun kartonnen gezichten zweefden rond mij
mij - de sterveling - die alleen was in dit huis.

ook was het nacht, zoals dat past bij geesten.
het was stil, totdat er een geklop klonk, een
grote bruine beer dook op bij de achterdeur.

hij gromde, kennelijk had hij honger.
ik deed de deur op slot, maar even later
verscheen hij aan de zijdeur, opnieuw grommend.

ik werd een bange sterveling en probeerde
hard trommelend op de deur hem te verjagen
de bruine beer deinsde terug voor het lawaai.

de witte geesten gleden bij mij vandaan.
ik wiste het koude zweet van mijn voorhoofd
bij het ontwaken in de duisternis van mijn sterfkamer.

Geest-eren

Geest-eren

Hij dronk zich op deze zondag een stuk
in de kraag bij een café in Geesteren
of zoals hij het noemde: Geest-eren.

Zo had hij het eens gelezen als verwijzing
naar deze plek op een brug in de buurt.
Langzaam donkerde het, hij wachtte bij het raam

tot de maansikkel precies boven de dakpunt
van de gereformeerde kerk stond.
Hij mikte en klikte met zijn mobiel en

ziedaar: de foto was gemaakt, een vereniging
van de twee geloven uit de woestijn.
Hij dacht aan het grafschrift op het kerkhof

van Geesteren van ene Janna Scholten die
op de dag dat zij stierf zei: "Heere, hier ben ik."
De klant keek eens rond, het cafe was tamelijk leeg,

op een gezelschap na, dat begon aan de mosterdsoep.
Er ontstond een discussie over 'naegelholt',
alleen de oma onder hen wist daar nog van.

Hij stond wat zwaaiend op en wilde weggaan.
Toen zag hij dat ze haar maaltijd at van het bord
op haar schoot, net als vroeger...

Vuurdrager

Vuurdrager

Op een open plek in het bos
staat een doodstille gestalte.
Draagt een wit pak met een capuchon
rond zijn bleke langwerpige hoofd.
Zijn geel gehandschoende vingers
omklemmen het strakke stuur
van een tweewielige tractor.
Het apparaat heeft een installatie
genaamd de Vuurdrager,
een ketel met inlaat en lange uitlaat
die straks metershoog vuur zal spuwen.

Straks is het moment in de duisternis
wanneer de dode gevangenen van
de drie Gestichten opstaan om in hun
ogenblik de jammerklacht te uiten
van de opsluiting in hun ellendige,
armoedige bestaan in het veengebied,
wanneer je Seket of Hulscher
of Ederzeel heet en sterft door
blikseminslag in het open veld.

Hierna worden ze weer nummers
op bordjes van 'Het Vierde Gesticht'
in de vergetelheid van de Eikenlaan
in Veenhuizen op deze plek van Drenthe.